Alexander von Humboldt-Foundation:

ZAPROSZENIE

Oddział Warszawski Towarzystwa Naukowego „Societas Humboldtiana Polonorum” zaprasza na kolejny wykład z cyklu „Polsko-Niemieckie Spotkania Naukowe – Deutsch–Polnische Wissenschaftliche Begegnungen”. Współorganizatorami cyklu są Niemiecki Instytut Historyczny (DHI) w Warszawie oraz Przedstawicielstwo Niemieckiej Centrali Wymiany Akademickiej (DAAD) w Warszawie i Ambasada Republiki Federalnej Niemiec.

Zapraszamy serdecznie na wykład Profesora Marka Krawczyka

(Warszawski Uniwersytet Medyczny) pt.

Ewolucja przeszczepiania wątroby – nadzieje
i niebezpieczeństwa

który odbędzie się 12 października 2017r. (czwartek) o godz. 18.oo w Sali konferencyjnej
Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie, Pałac Karnickich, Al. Ujazdowskie 39.

Po wykładzie organizatorzy zapraszają na spotkanie towarzyskie z poczęstunkiem.

R.S.V.P. do 9 października 2017 roku, Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

 

Zaproszenie 12.10.2017 1

 

Ewolucja przeszczepiania wątroby – nadzieje
i niebezpieczeństwa


Marek Krawczyk


Katedra i Klinika Chirurgii Ogólnej, Transplantacyjnej i Wątroby Warszawskiego
Uniwersytetu Medycznego

 

W 1963 r. amerykański chirurg Thomas Starzl podjął próbę przeszczepienia wątroby u chorego człowieka. Po tej pierwszej nieudanej próbie potrzebował 4 lat, by 21 lipca 1967 r. dokonać pierwszej udanej transplantacji wątroby. Od tego czasu transplantologia przeszła ogromnie długą drogę, by przeszczepienie było traktowane jako standard w leczeniu chorych z krańcową niewydolnością narządów.

Pierwszym zadaniem było opanowanie techniki operacyjnej. Ta część była rozpracowywana i przez Starzla i wielu innych transplantologów, którzy dołączyli do niego. Th. Starzl udokumentował, że skuteczne przeszczepienie wątroby można wykonać tylko ortotopowo (Orthotopic Liver Transplantation - OLT), co polega na wszczepieniu nowej wątroby w miejsce po wyciętym chorym narządzie.

W momencie pierwszych operacji wykonywanych przez Starzla i innych pionierów transplantologii 1- roczne przeżycia chorych po transplantacji wynosiło ok. 30%.

Niezwykle ważnym czynnikiem wpływającym na lepszą przeżywalność pacjentów miał rozwój leczenia immunosupresyjnego. W 1969 r. Jean Francis Borel wynalazł cyklosporynę - nowy lek immunosupresyjny, ale dopiero w 1976 r. Sir Roy Calne przeprowadził pierwsze kontrolowane badanie z zastosowaniem tego leku u chorych po przeszczepieniu nerki. Wykorzystanie tego leku spowodowało, że przeżycia 1-roczne chorych po transplantacji wątroby wzrosło do 65%, a dzisiaj stosując prograf jako złoty standard, w immunosupresji osiąga 90%.

Rozwój techniki przeszczepiania wątroby i osiągane wyniki dały podstawy do ustalenia 23 czerwca 1983 r. w Bethesda konsensusu stwierdzającego, że przeszczepienie wątroby jest uznaną metodą kliniczną leczenia chorych z nieodwracalnym uszkodzeniem wątroby.

W Europie oprócz wspomnianego już Sir Roy’a Calne’a z Cambridge, który w 1968 r. w Europie wykonał pierwszą udaną transplantację wątroby, program ten rozwijali: Henri Bismuth w Paryżu, Rudolf Pichlmayr w Hanowerze i Ruud Krom w Groeningen .

Obecnie w European Liver Transplant Registry (ELTR) znajduje się około 130 000 danych chorych, u których wykonano przeszczepienie wątroby, w tym około 3500 przypadków z Polski.

Polscy transplantolodzy badania doświadczalne na zwierzętach rozpoczęli już w 1972 r. (W. Olszewski – Warszawa), ale pierwsze próby przeszczepienia wątroby u chorego podjęli w 1987 r. S. Zieliński (Szczecin) i M. Pardela (Katowice), a w 1989 r. J. Pawlak i M. Krawczyk (Warszawa). Pierwszą udaną transplantację wątroby w Polsce wykonał 1 marca 1990 r. Piotr Kaliciński w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie.

Według ELTR najczęstszymi wskazaniami do OLT są: marskość wątroby (67%), nowotwory pierwotne wątroby (16%), choroby cholestatyczne (10%), ostra niewydolność wątroby (8%) i schorzenia metaboliczne wątroby (6%).

Problemem, z którym boryka się cała transplantologia jest niedobór narządów do transplantacji pobranych od zmarłych. W różnych krajach powstały organizacje, które zajmują się logistyką pobrań. W Europie Zachodniej jest to Eurotransplant, do którego należą takie kraje, jak Francja, Niemcy, Belgia, Holandia i inne. W Polsce bardzo dobrze działa powołany w 1996 r. Poltransplant, który koordynuje przeszczepianie tkanek i wszystkich narządów w naszym kraju.

Właśnie niedobór narządów do transplantacji, zwłaszcza dla chorych dzieci stał się przyczynkiem do wykorzystywania ze względów technicznych zmniejszonej wątroby pobranej od dawcy zmarłego (ang. reduced liver transplantation – H. Bismuth) i dzielenia jednej wątroby dla dwóch biorców (ang. split liver transplantation – H. Bismuth, R. Pichlmayr) – większej, prawej części dla biorcy dorosłego i mniejszej, lewej dla biorcy pediatrycznego.

Poszukiwania nowych rozwiązań transplantacyjnych stały się kolejnym wyzwaniem i w 1988 r. w Brazylii S. Raia podjął próbę przeszczepienia fragmentu wątroby choremu dziecku po pobraniu od żywego dawcy (ang. living related liver transplantation – LRLT). W 1989 r. w Australii R. Strong wykonał tę samą operację z dobrym wynikiem. Przeszczepienia części wątrób od żywych dawców (pobrania są prawnie możliwe tylko od dawców spokrewnionych) rozwijały się bardzo szybko w USA i wielu krajach Europy, ale szczególnie w krajach, w których pobrania od dawców zmarłych z powodów kulturowych lub religijnych nie są możliwe, np. w takich jak Japonia. W Polsce program przeszczepiania wątroby od dawcy żywego (dawcami są głównie rodzice) podjęli 12 października 1999 r. Piotr Kaliciński i Marek Krawczyk.

Pobrania fragmentów wątrób od dawców żywych wywoływały i wywołują nadal wiele kontrowersji etycznych. Podnoszony jest aspekt, czy leczenie chorego człowieka może być uzasadnieniem dla narażenia dawcy na możliwy uszczerbek zdrowia, a nawet zgon. Odsetek powikłań u żywych dawców po pobraniach fragmentów wątroby jest różny i zależny także od tego, czy pobiera się większą część (prawe segmenty dla dorosłego biorcy), czy mniejszą (lewe segmenty dla biorcy pediatrycznego). Dylemat wywołuje również fakt istnienia śmiertelności (ok. 0,1- 0,2%) u dawców części wątrób. Powikłania i zgony po pobraniach od dawców żywych (dotyczy to także dawców nerek – choć w mniejszym odsetku) wywołują nadal dyskusje i są przedmiotem kontrowersji.

Kolejnym nierozwiązanym problemem jest tzw. turystyka transplantacyjna. Jest to kryminogenne działanie wynikające z faktu, że biedni ludzie z takich krajów jak Indie czy Pakistan sprzedają swoje narządy (nerki) lub fragmenty (wątroba) bogatym chorym, którzy mogliby czekać niezwykle długo, a niekiedy nie doczekać się na przeszczepienie narządu w swoim kraju.

I na koniec należy wspomnieć, że ciągle istnieje podejrzenie, że w niektórych krajach do przeszczepienia pobiera się narządy po egzekucji od więźniów skazanych na karę śmierci.

Joomla Templates by Joomla51.com